Als u terugkoppeling over hoe we onze nieuwe website beter te doen neem dan contact met ons op en wij zouden graag van u te horen.
 

Tijdens mijn eigen acceptatie proces en het leren omgaan met mijn visuele beperking bleef ik erg in mijn hoofd en denken hangen. Een mens kan zich dan gek piekeren. Door toch weer creatief aan de slag te gaan ontstond er bij mij rust. Doordat ik mijn aandacht moest houden bij mijn handen en het voelen van mijn werk was er geen ruimte meer om na te denken. De gesprekken die ik mocht voeren tijdens het creatief bezig zijn kwamen rechtstreeks uit mijn gevoel en niet vanuit mijn denken.

Juist door mijn grootste angst aan te gang kwam ik verder met mijn acceptatie en groeide mijn zelfstandigheid. Hoe kon ik zonder zicht iets moois maken, iets maken dat aan de maatstaven van de maatschappij voldoet? Deze vragen hebben er lange tijd voor gezorgd dat ik niet meer creatief durfde te zijn. Al mijn hobby’s lagen in een doos weggestopt achter de knieschotten op zolder. Dat ga ik nooit meer goed kunnen. Ik kan nooit meer iets maken dat echt mooi is. En als mensen zeggen dat het mooi is, vinden ze dat dan ook echt zo of zeggen ze het uit medelijden?

In werkelijkheid ging het niet om of iets mooi er uit zag. Ik was bezig mezelf af te wijzen. Nu mijn ogen het niet meer volledig deden was ik ook als mens minder waard. Mijn angst om niet meer als volledig mens te worden gezien. Zelf was ik degene die dat het hardste deed.

Uiteindelijk ben ik toch weer met mijn handen in de klei gaan zitten. Mijn eerste werkstuk zit vol met tranen maar het voelde zo goed om weer iets te kunnen opbouwen. En met het opbouwen van mijn schaal bouwde ik ook mijn zelfvertrouwen weer op. Ik kon nog steeds iets creëren. En ook al kan ik het zelf niet goed zien het voelt mooi. Doordat ik meer in mezelf ben gaan geloven is ook mijn angst dat mensen mij helpen uit medelijden verdwenen.
six_feet_one_journey


 
 
  Site Map